Satu idea kajian bagi calun PhD yang giler tapi logik
Perniagaan dadah merupakan satu kegiatan yang sangat menguntungkan pihak-pihak tertentu. Mereka yang membiayai, mengatur penyeludupan, mengedar dan menjual dadah secara haram boleh memperoleh keuntungan yang besar.
Lebih membimbangkan sekiranya terdapat pihak yang menyalahgunakan kuasa atau kedudukan untuk melindungi kegiatan ini. Perkara sedemikian, jika berlaku, mesti disiasat dan dibuktikan melalui penguatkuasaan undang-undang yang tegas.
Mereka mendapat keuntungan. Tetapi siapa yang menanggung kerugian?
Penagih dadah, ibu bapa dan keluarga mereka, serta masyarakat yang terpaksa berhadapan dengan pelbagai masalah sosial dan jenayah yang mungkin berkaitan dengan penyalahgunaan dadah.
Dadah dijual dengan harga yang tinggi kerana permintaan, risiko kegiatan haram dan keuntungan yang ingin diperoleh oleh rangkaian pengedar.
Saya bukanlah seorang pakar dalam bidang perubatan atau penyalahgunaan dadah. Namun, sebagai rakyat biasa, saya ingin mengemukakan satu pandangan untuk difikirkan bersama.
Bagaimana sekiranya kerajaan mempertimbangkan pendekatan yang berbeza dalam menangani masalah dadah, termasuk mengkaji semula dasar berkaitan ganja?
Sebagai contoh, adakah membenarkan penanaman ganja secara terkawal, atau pendekatan pengawalseliaan tertentu, boleh mengurangkan pergantungan pengguna kepada pasaran dadah haram? Atau adakah langkah sedemikian akan menimbulkan masalah kesihatan dan sosial yang lebih besar?
Saya pernah menghadiri kursus berkaitan pencegahan dadah. Seorang doktor yang memberikan ceramah ketika itu menyatakan bahawa dari sudut tertentu, kemudaratan ganja mungkin lebih rendah berbanding alkohol.
Pandangan tersebut menarik perhatian saya. Kita sendiri sering membaca tentang kemalangan jalan raya yang melibatkan pemandu mabuk sehingga menyebabkan kematian, kecederaan dan kecacatan kekal kepada mangsa yang tidak bersalah.
Namun, saya juga sedar bahawa perbandingan antara ganja dengan alkohol tidak semudah menentukan yang mana lebih berbahaya. Kedua-duanya mempunyai risiko yang berbeza terhadap kesihatan, keselamatan dan masyarakat.
Persoalan utama saya ialah: Adakah pendekatan penguatkuasaan semata-mata sudah mencukupi untuk memutuskan rantaian keuntungan sindiket dadah?
Atau sudah sampai masanya kita menilai pendekatan lain yang berasaskan penyelidikan, rawatan, pendidikan, pemulihan dan dasar kesihatan awam?
Saya tidak mengatakan bahawa ganja merupakan penyelesaian kepada masalah dadah. Sebaliknya, saya ingin melihat perbincangan yang lebih terbuka, berasaskan bukti dan tidak hanya tertumpu kepada pendekatan menghukum.
Saya berharap pakar perubatan, ahli farmasi, penyelidik, pihak penguat kuasa dan mereka yang berpengalaman dalam bidang pemulihan dadah dapat memberikan pandangan yang lebih tepat.
Matlamat akhirnya bukan untuk memudahkan rakyat mendapatkan dadah, tetapi untuk mengurangkan penagihan, melindungi masyarakat dan memutuskan keuntungan kegiatan pengedaran dadah haram.
